Comp card to ta jedna strona, o którą proszą agencje i fotografowie: najlepszy portret, cztery kolejne zdjęcia i wymiary. Zrób swoją w dwie minuty.
Wszystko, co trzeba wiedzieć o karcie modelki
Czym jest comp card
Comp card (nazywana też sed card albo kompozytem) to jedna strona, która zostaje w agencji lub u fotografa po spotkaniu z tobą. Z przodu: jedno zdjęcie portretowe i twoje imię. Z tyłu: cztery kolejne zdjęcia i wymiary. Nic więcej. To nie portfolio i nie CV — to kartka, którą przypina się na tablicy obok dwudziestu innych i po której wciąż cię pamiętają.
Nie potrzebujesz agencji, żeby ją mieć. Jeśli zaczynasz, karta zrobiona z uczciwych, świeżych zdjęć jest dokładnie tym, czego oczekuje dyrektor castingu, i tym, co dołączasz, odpowiadając na ogłoszenie.
Właściwy format
W Europie standardem jest A5, 148 × 210 mm. W Ameryce Północnej — 5,5 × 8,5 cala, połowa arkusza letter. Oba formaty są zrobione tak, żeby karta wsuwała się do teczki razem z resztą, więc nie wymyślaj własnego rozmiaru: kartę, która wystaje, obcina się albo wyrzuca.
Drukuj w 300 dpi. Karta, którą składa ta strona, ma już właściwą rozdzielczość, a imię i wymiary są w stopniu pisma, który wytrzymuje druk. Jeśli drukarnia prosi o spady, dodaj 3 mm z każdej strony podczas składania pliku.
Pięć zdjęć, o które proszą agencje
Czysty portret, prosto w obiektyw, w naturalnym świetle, bez makijażu albo prawie, włosy rozpuszczone. Zdjęcie całej postaci, na stojąco, w prostym ubraniu, z widoczną całą sylwetką. Profil. Zdjęcie w ruchu — krok, obrót, cokolwiek, co nie jest pozą. I jedno, na którym naprawdę się uśmiechasz.
Wszystkie pięć muszą być świeże i muszą być tobą: ta sama długość włosów, ta sama waga, ta sama twarz. Agencja, do której przychodzi ktoś niepodobny do karty, kończy na tym spotkaniu. Zrób je sama przy gładkiej ścianie, jeśli inaczej nie da rady: uczciwe zdjęcia z telefonu są lepsze niż wyretuszowane studyjne, na których już cię nie ma.
Co idzie na odwrocie
Imię, wzrost, obwód biustu, talii i bioder, rozmiar buta, kolor włosów i kolor oczu. Dodaj miasto i jeden sposób kontaktu — wystarczy e-mail. Jeśli masz już agencję, jej kontakt zastępuje twój.
Podawaj wymiary, które naprawdę masz, w jednostkach używanych tam, gdzie wysyłasz kartę: centymetry w Europie, cale w Ameryce Północnej. Pięć centymetrów wzrostu w górę wychodzi na pierwszym przymierzeniu.
Błędy, z powodu których karta trafia do kosza
Za dużo zdjęć. Kolaż z dziesięciu małych kadrów nie mówi agencji nic — pięć dużych mówi wszystko. Mocny retusz i filtry. Zdjęcia starsze niż rok. Tekst tak mały, że w druku znika. I najczęstszy ze wszystkich: nigdzie na karcie nie ma kontaktu.
Unikaj też znaku wodnego narzędzia, w którym karta powstała. Comp card to twój dokument, a nie reklama strony — dlatego karta składana tutaj nie nosi niczego poza twoimi własnymi danymi.
Druk i wysyłka
Pobierz PNG i zanieś do dowolnej drukarni albo wydrukuj w domu na grubym, matowym papierze. Mat to zwykły wybór: papier błyszczący odbija światło w sali castingowej. Pięćdziesiąt kart na początek wystarczy — zdjęcia zmienisz, zanim się skończą.
Dziś castingi częściej proszą o plik niż o papier. Dołączaj ten sam PNG albo wklejaj go do maila jako obrazek, żeby otwierał się bez pobierania. Trzymaj wersję w telefonie — poproszą o nią w najgorszym możliwym momencie.