Een compcard is die ene pagina waar bureaus en fotografen om vragen: je beste portret, vier andere foto's en je maten. Maak de jouwe in twee minuten.
Alles wat je moet weten over een comp card
Wat een comp card is
Een comp card (ook sed card of composiet genoemd) is de ene pagina die een bureau of een fotograaf overhoudt na een ontmoeting met jou. Op de voorkant: één portret en je naam. Op de achterkant: vier foto's meer en je maten. Niets anders. Het is geen portfolio en geen cv — het is het blad dat iemand naast twintig andere op een bord prikt en waardoor hij jou tóch onthoudt.
Je hebt er geen bureau voor nodig. Als je begint, is een comp card van eerlijke, recente foto's precies wat een castingdirector verwacht te krijgen, en precies wat je meestuurt als je op een casting reageert.
Het juiste formaat
In Europa is de standaard A5, 148 × 210 mm. In Noord-Amerika is het 5,5 × 8,5 inch, een halve letter-pagina. Beide zijn gemaakt om met al het andere in een map te schuiven, dus verzin geen eigen formaat: een kaart die uitsteekt wordt afgesneden of weggegooid.
Druk af op 300 dpi. De kaart die deze pagina voor je maakt, heeft al de juiste resolutie, en je naam en maten staan in een korpsgrootte die het drukken overleeft. Vraagt de drukker om afloop, voeg dan 3 mm aan elke zijde toe bij het plaatsen van het bestand.
De vijf foto's waar bureaus om vragen
Een schoon portret, recht in de lens, bij daglicht, weinig of geen make-up, haar los. Een foto ten voeten uit, staand, in eenvoudige kleren, met je hele silhouet in beeld. Een profiel. Een foto in beweging — lopend, draaiend, alles wat geen pose is. En één waarop je echt lacht.
Alle vijf moeten recent zijn en jou zijn: dezelfde haarlengte, hetzelfde gewicht, hetzelfde gezicht. Een bureau dat iemand ontmoet die niet bij de kaart past, stopt bij die ontmoeting. Maak ze desnoods zelf tegen een kale muur: eerlijke telefoonfoto's zijn beter dan geretoucheerde studiobeelden waarop jij niet meer te zien bent.
Wat op de achterkant komt
Je naam, je lengte, bovenwijdte, taille en heupen, schoenmaat, haarkleur en oogkleur. Zet er je stad bij en één manier om je te bereiken — een e-mailadres is genoeg. Heb je al een bureau, dan vervangt hun contact het jouwe.
Gebruik de maten die je echt hebt, in de eenheden van het land waar je de kaart naartoe stuurt: centimeters in Europa, inches in Noord-Amerika. Vijf centimeter lengte erbij komt bij de eerste fitting uit.
De fouten waardoor een kaart weggegooid wordt
Te veel foto's. Een collage van tien kleine beelden zegt een bureau niets — vijf grote zeggen alles. Zware retouche en filters. Foto's ouder dan een jaar. Tekst zo klein dat hij in de druk verdwijnt. En de meest voorkomende van allemaal: nergens op de kaart contactgegevens.
Vermijd ook een watermerk van de tool die de kaart heeft gemaakt. Een comp card is jouw document, geen advertentie voor een website — daarom staat op de kaart die hier gemaakt wordt niets anders dan jouw eigen gegevens.
Printen en versturen
Download de PNG en breng hem naar een drukkerij, of print hem thuis op zwaar mat papier. Mat is de gewone keuze: glossy spiegelt onder de lampen van een castingruimte. Vijftig kaarten is ruim genoeg om te beginnen; je wisselt de foto's voordat ze op zijn.
De meeste castings vragen nu een bestand in plaats van papier. Stuur dezelfde PNG mee, of zet hem als afbeelding in de mail zodat hij opengaat zonder downloaden. Houd een versie op je telefoon — er wordt op het slechtst mogelijke moment om gevraagd.